Versteend verlangen – zeven korte films van Truus de Boer

De afgelopen maanden zijn heel druk geweest! Colleges voorbereiden en doceren, lezingen geven, artikelen schrijven en tussendoor de extra woorden aan mijn boek Camille Claudel statuaire toevoegen. Het redigeren neemt veel tijd in beslag, vooral omdat ik verschillende delen van het boek moet herschrijven om de nieuwe vondsten optimaal te kunnen integreren. Ondanks alle drukte ben ik ontzettend blij dat ik de mogelijkheid heb om de eerste druk deze meerwaarde te geven. Waarom komen die vondsten nadat ik het boek al heb gepresenteerd op 8 december 2014 in Singer Laren? Alles gaat zoals het gaat en toeval bestaat niet, het valt je toe. Zo ook mijn ontdekking gisterenavond laat: Versteend Verlangen…..

Truus de Boer als Camille Claudel in Versteend verlangen

Schrijvend aan een artikel over Camille Claudel zocht ik een bepaalde passage van mijn eigen hand op internet. Opeens was daar Versteend Verlangen #5, een korte film op Vimeo, een soloperformance over Camille Claudel door de Nederlandse actrice Truus de Boer. Ik klikte op ‘play’…..en hoorde de woorden die Rodin op 12 oktober 1886 had geschreven, ze werden in het Nederlands uitgesproken. Ik herkende ze meteen en sprak zachtjes mee. Deze woorden, afkomstig uit het ‘huwelijkscontract’ werden afgewisseld door uitspraken van Camille zelf en de mensen om haar heen. Een intrigerend stukje film dat amper drie minuten duurde.

Deze film blijkt het vijfde deel te zijn uit een serie van zeven films waarin de actrice zich heeft laten inspireren door Camille Claudel. Ze kruipt in de huid van de Franse beeldhouwster en laat haar spreken via brieven en documenten. Ook citeert zij brieven van anderen. En zij vult het script aan vanuit haar eigen beleving door Camille nieuwe brieven te laten schrijven, maar dat mag, het is immers drama met een ondertoon van realisme. Dit alles tegen de achtergrond van een sober doch eenvoudig decor dat niet afleidt en de aandacht houdt op Camille zelf.  De films tonen een selectie van uitspraken die bepalend is geweest voor het beeld dat we van Camille hebben gekregen. Uitspraken die in de context van mijn boek een andere invulling hebben en dat intrigeert mij, dat dezelfde woorden tegen een andere achtergrond een tegenovergestelde betekenis kunnen krijgen. Ik begrijp dat het publiek (op dit moment) de inhoud van mijn boek nog niet kent en deze films zal beschouwen in de alom bekende context van een talentvol kunstenares met een dramatisch levensverhaal. Camille, die de laatste dertig jaar van haar leven heeft doorgebracht in een psychiatrische inrichting omdat zij zogenaamd paranoïde was. Rodin zou haar in de steek hebben gelaten. Dat heeft hij inderdaad! Hij heeft gekozen voor zijn carrière en niet voor zijn geliefde Camille en hun kinderen. Daarom heeft zij hem verlaten, zij moest haar kinderen afstaan en koos ervoor om nieuwe ‘kinderen’ te creëren: stenen kinderen, haar beelden. Niemand mocht het weten, het diep gekoesterde geheim. Zij ging alleen verder en schitterende in de wereld van de Art Nouveau met haar eigen beelden in brons, marmer en onyx. Echter, een alleenstaande vrouw uit de petit bourgeoisie met een eigen professie was ongehoord destijds. Zij werd een schandaal voor haar familie die zich, na de dood van vader Claudel, niet langer met haar wenste te associëren. En zoals broer Paul in 1951 beschrijft: Er moest worden ingegrepen […] en daar ging zij, voor dertig jaar. Ondertussen kon de mythe van Rodin als vader van de moderne beeldhouwkunst zich rustig verder evolueren.

De teaser van Versteend Verlangen
Bedrieg me vooral niet meer…… deze woorden schrijft Camille in 1892 vanuit Château de l’Islette aan Rodin in Parijs. Inhoudelijk heeft ze het niet over andere vrouwen (wat de meeste mensen vermoeden) maar over Rodins belofte met haar te trouwen om hun kinderen te legaliseren. Zoals we weten, bedriegt hij haar wel.


Versteend Verlangen #1

Op 16 mei 1888 vult Camille het album van haar Engelse vriendin Florence Jeans in. Er worden allerlei vragen gesteld die zij soms op een zeer humoristische wijze beantwoordt. De eigenschappen die u waardeert in een man? Zijn vrouw gehoorzamen. De eigenschappen die u waardeert in een vrouw? Haar man op de kast jagen.
De film voegt er enkele vragen aan toe. Talent dat u zou willen hebben? Hoe zou u dood willen gaan? Kijk, luister en ontdek de kracht van Camille terwijl de zwarte doeken van het meubilair worden gehaald en de performance is begonnen.


Versteend Verlangen #2

Camille blikt terug: Parijs, eindelijk beeldhouwen, ongepast als vrouw, rivaliteit van de heren kunstenaars, hard werken, frustratie en onmacht …. Voornamelijk fictieve brieven staan centraal in deze tweede film.


Versteend Verlangen #3

Camille blikt terug: geld gebrek, onyx en marmer eigenhandig gekapt, geld gebrek, altijd weer geld gebrek (kunstwerken door vrouwenhanden gerealiseerd, leveren steevast minder op dan werken van mannelijke kunstenaars), frustratie om Rodin, eenzaamheid……Voornamelijk fictieve brieven staan centraal in deze derde film.


Versteend Verlangen #4
Camille blikt terug: 1913 opgesloten, gaat deze grap nog lang duren, moeder wenst haar dochter nooit meer te zien, het atelier is leeg gehaald, er komt geen bezoek, voor gek versleten, praat me niet van die God van jou die een onschuldige laat verkommeren in een inrichting, van de droom die mijn leven was is dit de nachtmerrie…… Voornamelijk authentieke brieven staan centraal in deze vierde film.


Versteend Verlangen #5
Camille blikt terug: monsieur Rodin beloofde en kwam niet na, hij wilde succesvol zijn, een grote meester worden, hij heeft haar bedrogen …… Voornamelijk authentieke brieven staan centraal in deze vijfde film.


Versteend Verlangen #6
Camille rekent af met de mensen die bijgedragen hebben aan haar internering en/of haar werken hebben overgenomen: Philippe Berthelot (in mijn boek bespreek ik zijn rol, eindelijk le temps remettra tout en place), monsieur Hébrard, Paul Claudel (wie is hier nu de echte ‘gek’), Rodin en zijn hele bende, madame Claudel haar eigen moeder: dat zij vergeten mag worden……Voornamelijk authentieke brieven staan centraal in deze zesde film. Ikzelf vind dit de meest intense van alle zeven films. Het is goed om stil te staan bij het onrecht dat Camille is aangedaan en vooral wie er hebben geprofiteerd van haar opsluiting.


Versteend Verlangen #7

Het is voorbij, na dertig jaar gevangenschap. Camille Claudel. Een vrouw. Een beeldhouwer. De brieven kunnen opgeruimd worden, de zwarte doeken kunnen weer over het meubilair. Rouw. Rouw om deze vrouw. Rouw om deze beeldhouwer die geniaal was in een tijd dat genialiteit bij uitstek een mannelijke deugd was, een tijd waarin uitsluitend mannen handelingsbekwaam waren en hun zusters konden opsluiten en laten verpieteren. 1913-1943.


Versteend Verlangen
is een soloperformance van Truus de Boer, bestaande uit een theatersolo en een reeks korte films over het leven van Camille Claudel. De theatersolo heb ik helaas nog niet gezien, maar dat zal ongetwijfeld een keer gebeuren. Merci beaucoup, Truus, dat je jouw soloperformance opdraagt aan Camille Claudel! En leuk dat je naar Lommel bent geweest voor de fototentoonstelling Camille Claudel in Beeld(en) van mijn broer!

Versteend verlangen op bezoek bij Bernd Haanappel in Lommel

Voor iedereen die meer wil weten over Truus de Boer en haar soloperformance, kijk op de website en/of op de bijbehorende facebookpagina.

Karin Haanappel
28 mei 2015

Advertenties

Nieuwe feiten zorgen voor vertraging Camille Claudel statuaire

Afgelopen 8 december 2014 presenteerde ik in het Singer Theater in Laren voor meer dan 300 aanwezigen mijn boek Camille Claudel statuaire. Omdat wij kort daarvoor besloten hadden geen paperback, maar een gebonden uitgave te realiseren, waren de boeken die avond niet aanwezig. Door de kerstdagen was het niet meer mogelijk om de boeken in december in handen te krijgen. Ik sprak af met de drukker van deze tijd gebruik te maken door nogmaals mijn teksten door te lopen en de puntjes op de i te zetten.

uitstel druk Camille Claudel statuaire

En toen doemden langzaam maar zeker een aantal zeer belangrijke feiten op, feiten die in het boek geschreven moesten worden. Feiten die niet konden wachten tot een herdruk. Feiten die de genialiteit van Camille Claudel onderstrepen en aantonen hoe beroemd zij tijdens haar werkzame leven was, feiten die aantonen hoeveel beelden zij heeft verkocht en vooral hoeveel werken zij heeft achtergelaten in haar atelier op de dag dat zij werd opgesloten. Zij die met recht een pionier van de Art Nouveau genoemd kan worden.

Het ene feit volgde het andere feit op, inmiddels bevat het boek ruim 50.000 woorden extra!! Ik ben bijna klaar met het redigeren van deze belangrijke aanvullingen, daarna gaan Bernd en ik het boek opnieuw vormgeven en zodra alles naar de drukker is, krijgen alle mensen die reeds een exemplaar besteld hebben (eindelijk) hun nota! Mensen die een boek wensen te bestellen, kunnen een email sturen naar: haanappelpublishers@hotmail.com De boekenprijs blijft hetzelfde: € 32,50.

Ik kijk uit naar het moment dat ik mijn boekenkind in mijn armen kan sluiten! Wat een bijzondere schrijverszwangerschap is dit geweest……

Karin Haanappel
vrijdag 13 februari 2015

LET OP: door omstandigheden is het boek pas najaar 2016 leverbaar.

 

 

 

8 december 2014: bon anniversaire Camille Claudel

Ma chère Camille, le temps remettra tout en place !

Wat ben ik blij dat ik je heb mogen ontmoeten. Je toonde mij jouw kunstwerken op een stralende lentedag in 1993. Ik weet het nog precies. Ze raakten me heel diep, wat een talent, wat een genialiteit, wat een oogverblindende schoonheid. Ik wist het meteen, dit is het begin van een onverbrekelijke verbintenis die alle dimensies overstijgt.

Met de jaren heb ik je beter leren kennen, door de boeken die over je geschreven zijn, door de films waarin ze jou proberen neer te zetten, maar bovenal door jouw eigen, bezielde beelden. Niet alles wat ze over ze schrijven, is waar. Je beelden daarentegen spreken jouw taal. Met Jungs psychologie van de kunst in de hand ben ik jouw leven in gestapt, op zoek naar de antwoorden op mijn vragen. Ik heb in jouw voetsporen gewandeld en ben jouw vrienden en familie tegengekomen. Ook heb ik de mensen ontdekt die jou liever van het toneel zagen verdwijnen. Ze deden voorkomen dat het Rodin was die het op jou gemunt had. Je herkende zijn werknemers en trok je conclusie. Ik kan het je niet kwalijk nemen, Rodin had jou nodig en dat wist jij ook. Maar Rodin had geen idee wat er zich afspeelde. Hij begreep jouw woede en frustratie niet. Hij voelde alleen de pijn en het gemis van de enige vrouw die hem op artistiek niveau begreep, die hij lief had en niet kwijt wilde. Maar Rodin was niet in staat om voor zichzelf op te komen, hij kon geen verantwoording nemen, laat staan beslissingen. Hij gaf de regie over zijn leven uit handen. Hij was onzeker, heeft velen verdriet gedaan en niet in de laatste plaats zichzelf. Uiteindelijk is hij op een ijskoude novemberdag in 1917 in alle eenzaamheid gestorven.

Ik praat niet goed wat Rodin heeft gedaan. Een moeder haar kinderen ontzeggen, is een van de ergste dingen die een vader kan doen. De stap om bij hem weg te gaan, begrijp ik volledig. Waarom nog langer je creativiteit gebruiken voor het oeuvre van een man die jou in de steek heeft gelaten? Zéro plus zéro égale zéro…

Je bent vertrokken en hebt een eigen oeuvre gecreëerd. Prachtige en doorleefde Art Nouveau beelden. Het is je gelukt om je gevoelens en emoties te sublimeren in je kunstwerken, schitterende beelden die doordrongen zijn van de tijdgeest van het Fin-de-Siècle. Je hebt geëxposeerd op salons en bij galeries en het was jouw naam die klonk door de straten van het bruisende Parijs van la Belle Époque. Het is niet gemakkelijk rond 1900 om als alleenstaande vrouw je hoofd boven water te houden. Bovendien wilde men een vrouwelijke kunstenaar lang niet zoveel betalen als een mannelijke kunstenaar. Helaas hebben we daar anno 2014 nog steeds mee te maken, al komt er langzaam verandering in deze situatie. Jij hebt keihard gewerkt, vanuit je diepste zielenroerselen heb je nieuwe ideeën vorm gegeven, het collectief onbewuste naar de oppervlakte gebracht en volledig resonerend in de tijdgeest van je eigen tijd. Je hebt geprobeerd optimistisch te blijven, hoe zwaar het ook was. Dat is een typische boogschutterenergie als ik het zo mag noemen.

La Valse - Camille Claudel - photo Karin Haanappel

Het leven is nooit eenvoudig voor je geweest. Je bent geboren als tweede kind van je ouders en moest je jonggestorven broertje vervangen. Dat kan natuurlijk nooit, ieder kind is uniek. Je moeder kon er emotioneel niet mee overweg. De dood van haar eerste kind confronteerde haar met de dood van haar eigen moeder. Ze was nog maar drie jaar toen haar moeder stierf, wat een angst moet de kleine Louise-Athanaïse hebben gevoeld om de veiligheid van haar eigen moeder kwijt te raken. Om te overleven heeft zij haar angsten onderdrukt en waarschijnlijk heb je haar hiermee geconfronteerd. Wat je in jezelf wegstopt, wil je ook in anderen wegstoppen. Dat heeft jouw moeder letterlijk gedaan, getuige haar woorden over jou in 1913: dat zij vergeten mag worden, dat is het beste wat er kan gebeuren. Maar je moeder kon jou niet in haar eentje wegstoppen, ze had de handelingsbevoegdheid van een man nodig. Jouw vader heeft het nooit gewild, hij heeft je gesteund door dik en dun. Hij geloofde in je talent en in jouw doorzettingsvermogen om statuaire te worden. Jullie begrepen elkaar en hebben veel gecorrespondeerd, maar alle brieven zijn helaas na je internering verdwenen . Zijn ze vernietigd omdat ze aantoonden dat je helemaal niet gek was? Na de dood van je vader – waarvan jij niet op de hoogte werd gesteld – is je broer Paul degene die de bevoegdheid heeft om je op te sluiten.

Het is Paul geweest die je moeder heeft bijgestaan om de projectie van haar eigen angsten letterlijk weg te stoppen. Hij zag het als zijn plicht. Vanuit zijn katholieke gedachtegoed was hij ervan overtuigd dat je boete moest doen voor je zondige gedrag. Maar hij had je een zonde in de schoenen geschoven die je niet had begaan. Het was zijn onmacht, hij was niet opgewassen tegen de demonen in zijn hoofd in de zomer van 1886. Hij adoreerde je Camille en jij zag hem als mon petit Paul. In zijn ogen kon jij geen relatie hebben met een man die qua leeftijd je vader kon zijn. Rodin was immers vierentwintig jaar ouder dan jij en je baarde zelfs zijn kind, in Shanklin. Paul kon dat niet verdragen. Het kind moest weg, dood. En dat deed hij in zijn gedachten. Hij werd bang en voelde zich in de steek gelaten. De dood kende hij als kind van zeer nabij. Deze heeft hem veel angsten en onzekerheden bezorgd. De herinnering aan Charles-Henri die maar twee weken heeft geleefd, hing als een donkere wolk boven jullie beider hoofden. Paul krijgt zelfs de naam Charles mee bij zijn geboorte. Het moeten bijwonen van de doodsstrijd van jullie grootvader Cerveaux heeft de kleine Paul voor zijn leven getraumatiseerd! En dan die grote stad waar hij zich niet thuis voelde. Voor jou was Parijs een droom die eindelijk uitkwam, voor Paul betekende het de hel. Wat moet hij wanhopig zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat zijn bekering in 1886 eigenlijk een vlucht was, dat hij de regels en dogma’s van de kerk nodig had om overeind te blijven staan. Hij is ze gaan hanteren als rode draad in zijn leven, een soort houvast waaraan hij zich kon vastklampen. Hoe groter zijn angsten, hoe sterker zijn katholieke overtuiging. En hij is zijn angsten gaan projecteren, vooral op jou. Wanneer jij Sakountala op de Salon van 1888 presenteert, schrijft hij Une mort prématurée.

Tot zover, lieve Camille, een klein citaat van mijn lange brief aan jou die opgenomen is als afsluiting van mijn boek Camille Claudel statuaire. Een boek waarin ik je neerzet als pionier van de Art Nouveau. Een boek waarin ik jouw twee onwettige kinderen bestaansrecht geef. Een boek waarin ik aantoon dat jij niet gek was, maar op een hele slinkse manier van het toneel moest verdwijnen. Het ging om geld, macht en status. Alle menselijkheid en redelijkheid was weg. En jij had het ongeluk om als geniale vrouw te leven in een zeer misogyne tijd.

Vandaag op jouw 150e geboortedag mag ik het boek presenteren in het theater van Singer Laren. In datzelfde theater heb ik veertien jaar geleden voor volle zalen gesproken naar aanleiding van jouw eerste tentoonstelling in Nederland, in het Singer museum in Laren. Camille Claudel uit de schaduw van Rodin. Mijn boek gaat verder, want ik haal je niet alleen uit de schaduw van Rodin door je volledig in de spotlights van de Art Nouveau te plaatsen, ik haal je ook uit de schaduw van je broer Paul door aan te tonen dat hij zijn eigen drama op jou heeft geprojecteerd.

Het boek telt ruim 300 pagina’s en is voorzien van schitterende foto’s van mijn broer Bernd Haanappel. Samen hebben we uitgeverij Haanappel Publishers opgericht om jouw boek (en alle boeken die nog zullen volgen) naar ons eigen idee en inzicht te kunnen uitgeven. Afgelopen week hebben wij, in overleg met de drukker, besloten dat Camille Claudel statuaire een gebonden boek zal worden! Het boek is te mooi en te belangrijk om als paperback door het leven te gaan, dat is eeuwig zonde, daarom kiezen we vanuit ons hart voor een hardcover. Alleen alle boekbinders zitten helemaal vol tot de kerst, wat betekent dat ze pas in januari 2015 kunnen inbinden. Ik weet dat jij dit helemaal niet erg vindt, lieve Camille, dat je oprecht blij en ontroerd bent met een gebonden boek. Alleen voor alle mensen die met smacht zitten te wachten op jouw boek is het nog even geduld hebben. Zij kunnen ondertussen een email sturen naar haanappelpublishers@hotmail.com om alvast een gesigneerd exemplaar te bestellen. Zodra het boek naar de boekbinders gaat, ontvangen ze een nota (zonder verzendkosten) en zal ik het boek toesturen nog voordat de boekwinkels hun voorraad krijgen!

Bon anniversaire Camille Claudel !

© Karin Haanappel
8 december 2014
www.camille-claudel.nl

Cover Camille Claudel statuaire-Karin Haanappel-2014

Camille Claudel statuaire door Karin Haanappel
Uitgeverij: Haanappel Publishers
ISBN: 9789082301908
hardcover
304 pagina’s full colour
€ 32,50

LET OP: door omstandigheden is het boek pas najaar 2016 leverbaar.

Expo Camille Claudel in Beeld(en) door fotograaf Bernd Haanappel

Tegenwoordig is de Franse beeldhouwster Camille Claudel (1864-1943) voor velen geen onbekende meer. Er zijn exposities, boeken, films, musicals. Toch weet lang niet iedereen wie zij werkelijk was en zijn veel mysteries uit haar leven onbesproken of in een verkeerd daglicht geplaatst. Bekend als leerlinge van Auguste Rodin en de zus van Paul Claudel heeft ze lange tijd in de schaduw van deze grootheden gestaan. Tijd om daar verandering in te brengen en een ander licht over deze geschiedenis te laten schijnen zodat zij haar rechtmatige positie terugkrijgt.

Van 29 november tot en met 21 december 2014 kun je terecht op een intrigerende fototentoonstelling met werk van fotograaf Bernd Haanappel. Hij heeft de plaatsen bezocht waar Camille Claudel heeft gewoond en gewerkt: vanaf Fère-en-Tardenois tot aan Montdevergues. Dit heeft geresulteerd in schitterende foto’s die samen met de foto’s van haar beelden ware kunstwerken zijn.

Bernd Haanappel Fotografie - EXPO Camille Claudel in Beeld(en)

Locatie: Cultuurcentrum De Adelberg
Adelbergpark 1
3920 Lommel (België)
Open: van 29 november t/m 21 december 2014
ma t/m vr van 09.00-12.00 uur & 13.00-17.00 uur
za en zo van 14.00-17.00 uur
Toegang: gratis

Camille Claudel statuaire – boek Karin Haanappel

Het boek Camille Claudel statuaire is een uitgave van Haanappel Publishers. Boeken (gesigneerde exemplaren) zijn te bestellen via haanappelpublishers@hotmail.com – er worden geen verzendkosten gerekend.

ISBN 978 90 82301 908
hardcover
ca. 400 pagina’s full colour
€ 32,50

LET OP: door omstandigheden is het boek pas najaar 2016 leverbaar.

Cover Camille Claudel statuaire-Karin Haanappel-2014

Camille Claudel (1864 – 1943) staat vooral bekend als de talentvolle leerlinge en geliefde van Auguste Rodin en de krankzinnige zus van Paul Claudel, maar niets is wat het lijkt. Kunsthistorica Karin Haanappel is in haar voetsporen getreden en onthult opzienbarende feiten en schokkende gebeurtenissen, die zij gedurende twintig jaar onderzoek heeft ontdaan van het stof der tijd en de dekmantel der leugen. Het verhaal begint met een jong meisje dat vastbesloten is statuaire (beeldhouwer) te worden. In het Parijs van de Belle Époque ontmoet zij de kunstenaar Rodin en zonder enige aarzeling wordt zij zijn leerlinge, muze, rechterhand en geliefde. Ruim tien jaar lang stelt ze haar talent en creativiteit in dienst van zijn carrière, maar dan is het genoeg en verlaat zij zijn atelier. Vanaf 1892 werkt zij alleen nog onder haar eigen naam. Haar eigen werken resoneren op niet mis te verstane wijze met de kunstuitingen die tot de Art Nouveau worden gerekend, waardoor Camille Claudel met recht een pionier van deze stroming genoemd kan worden. Haar oeuvre is een schitterende uitdrukking van de tijdgeest van het Fin-de-Siècle. Ze exposeert op diverse Salons en bij verschillende galeriehouders. De internationale kunstwereld spreekt lovend over deze femme artiste. Echter, haar leven kent ook een schaduwkant. La petite de Shanklin: het diep gekoesterde geheim, zij die was en niet mocht zijn. In de negentiende eeuw heeft de ideale vrouw geen beroep, als toegewijde echtgenote en moeder is zij slechts huisvrouw. Camille Claudel trouwt niet, moet haar kinderen afstaan en blijft beeldhouwen. Daardoor wordt zij een groot schandaal in de ogen van haar familie. In 1913 laten ze haar gek verklaren en sluiten haar op in een krankzinnigengesticht. Hier slijt zij de laatste dertig jaar van haar leven, in alle eenzaamheid en zonder ooit nog een beeldhouwwerk te maken.

Karin Haanappel – auteur van Het Parijs van Isis (2010) en Herstory of Art (2012) – houdt zich al ruim twintig jaar bezig met het leven en oeuvre van Camille Claudel. In 1993 heeft zij haar ontdekt in Musée Rodin, het is liefde op het eerste gezicht en het begin van een onverbrekelijke verbintenis. In 1994 studeert zij af aan de Universiteit Utrecht in Kunstgeschiedenis en Algemene Letteren met een doctoraalscriptie over deze beeldhouwster, zes jaar later draagt zij bij aan de tentoonstelling Camille Claudel, uit de schaduw van Rodin in het Singer Museum in Laren. De biografie Camille Claudel statuaire laat een nieuw en helder licht schijnen over de gebeurtenissen in het leven van deze zeer getalenteerde vrouw, waardoor zij haar rechtmatige positie in de kunstgeschiedenis (terug)krijgt.

Le temps remettra tout en place. Justice pour Camille Claudel.

150 jaar Camille Claudel

Op 8 december 2014 is het 150 jaar geleden dat Camille Claudel werd geboren en op deze avond zal ik, in het Singer Museum Laren, mijn onderzoek en boek presenteren over haar leven en oeuvre. Uiteraard is het mogelijk om deze boekpresentatie bij te wonen.

150 jaar Camille Claudel

In het kader van 150 jaar Camille Claudel zullen verschillende activiteiten georganiseerd worden. Allereerst de zesdelige collegereeks die gegeven wordt in Arnhem, Tilburg en Zaltbommel. Tijdens deze colleges zal ik toelichting geven op mijn onderzoek waarbij interessante feiten en soms ook schokkende gebeurtenissen boven tafel zijn gekomen. Naast mijn boek ‘Camille Claudel, statuaire’ besteed ik ook aandacht aan Auguste Rodin (en de beeldhouwkunst van de negentiende eeuw), Paul Claudel (en zijn plaats binnen de Franse literatuur), Claude Debussy, Frédérique Vallet en nog veel meer mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van Camille Claudel. De culturele achtergrond is het Parijs van La Belle Époque met af en toe een uitstapje elders in Frankrijk of in Engeland. Voor meer informatie over deze collegereeks, stuur een email naar info@haanappelart.nl

C.C. B.H.F .

Ten tweede is er in Lommel (België) van 29 november t/m 20 december 2014 een prachtige en intrigerende fototentoonstelling in Cultuurcentrum De Adelberg met werk van mijn broer, fotograaf Bernd Haanappel. Hij heeft zich laten inspireren door de werken van Camille Claudel en heeft ook de foto’s verzorgd voor mijn boek. Zeer de moeite waard om een bezoek aan te brengen, toegang is gratis.

C_Claudel

Ten derde viert Musée La Piscine in Roubaix de 150e geboortedag van Camille Claudel met een mooie tentoonstelling ‘Au miroir d’un Art Nouveau’. In 1996 verkreeg het museum een unieke, marmeren La Petite Châtelaine. Dit schitterende beeld is het hoogtepunt van de tentoonstelling. De expositie opent een maand voor Claudels geboortedag, op van 8 november 2014, en loopt tot en met 8 februari 2015.

LA TEMPS REMETTRA TOUT EN PLACE ….

© Karin Haanappel, 13 juli 2014
www.camille-claudel.nl
www.fb.com/camilleclaudelstatuaire

 

Hoe misverstanden omtrent Claudel en Rodin ook vandaag de dag nog argeloos in de Volkskrant verschijnen

Vanwege een zeer drukke week lees ik op zondagochtend eindelijk de krant van vrijdag (11 april 2014). Bladerend door de krant valt mijn oog op een afbeelding van De Kus met de tekst ‘Rodin liet zijn vrouw in een gekkenhuis stoppen. Hij heeft haar niet één keer opgezocht.’

Volkskrant 11-4-2014

Verrast en ook geïrriteerd door deze onjuiste bewering begin ik het bijbehorende artikel te lezen. Van de ene verbazing val ik in de andere verbazing en mijn irritatie en boosheid nemen toe. Wat triest dat hier een loopje genomen wordt met de historische juistheid!! Bewust of onbewust, dat laat ik in het midden. Het stoort me enorm want de argeloze lezer krijgt totaal verkeerde informatie voorgeschoteld. Hoe kan een krant als De Volkskrant deze onzin schrijven en de indruk wekken dat ‘Rodin haar in een gekkenhuis liet stoppen toen zij hem dwong voor hun relatie uit te komen. Terwijl zij enorm getalenteerd was en absoluut niet gek. […] Ze heeft vijftig jaar in een gesticht gezeten. Vijftig jaar! Tot aan haar dood. En hij heeft haar niet één keer opgezocht.’

Volkskrant 11-4-2014

Het artikel betreft een interview met Sanne Wallis de Vries, dit jaar de voorzitter van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Deze informatie zou zij vernomen hebben via de audiotour in Musée Rodin, hetgeen mij sterk lijkt want ook daar zijn ze heel goed op de hoogte van de juiste toedracht. Dat Sanne Wallis de Vries geraakt is door wat zij hoort, kan ik me levendig voorstellen. Dat Sanne Wallis de Vries, of degene die het interview afneemt, het gehoorde extra kracht bijzet in haar betoog en (onbewust) verdraait, kan ik mij ook voorstellen, maar zeker niet goed praten. En het trieste is, de waarheid is nog veel schrijnender.

Ik zal hieronder puntsgewijs feedback geven:
1. Rodin liet Claudel NIET in een gekkenhuis stoppen, dat deed haar familie na de dood van haar vader. De documenten zijn ondertekend door haar moeder en broer Paul Claudel.
2. Claudel is in 1892 bij Rodin uit het atelier gegaan om zelfstandig verder te gaan. Haar woorden: Maintenant je travaille pour moi. En Rodin begreep dit volledig al had hij liever dat ze bleef want zonder haar was hij nergens. Ze hebben nog tot 1900 contact met elkaar gehad.
3. Claudel heeft geen 50 jaar in een inrichting gezeten, maar 30 jaar! Wat het leed uiteraard niet minder maakt.
4. Rodin heeft haar nooit opgezocht omdat er een bezoekersverbod was ingesteld door Madame Claudel, ze mocht ook geen correspondentie onderhouden anders dan met Paul, haar zus of haar moeder. Claudel is in 1913 opgesloten, in 1914 wanneer WOI uitbreekt naar Avignon gedeporteerd en Rodin sterft in 1917. Zijzelf in 1943. Omdat Rodin niets voor haar kon doen, wat hem zeer aan het hart ging, heeft hij in zijn testament laten opnemen dat in zijn Musée Rodin een zaal moest komen met haar werk! Dat heeft nog tot 1952 geduurd totdat Paul Claudel enkele werken van zijn zus heeft gedoneerd. Camille was toen al bijna 10 jaar dood.
5. Rodin en Claudel zijn nooit met elkaar gehuwd geweest. Rodin is in 1917 getrouwd met Rose Beuret, de moeder van zijn zoon Auguste. Zij was toen al ernstig ziek, twee weken later is zij overleden en begraven als Mme Rodin en daarmee was haar diepste wens in vervulling gegaan. Het is nogal suggestief om als onderschrift bij de foto van De Kus te spreken over ‘zijn vrouw’.

Ik spreek niet goed dat Rodin enorm heeft geprofiteerd van het talent van Claudel en veel van Rodins werk eigenlijk uit haar brein en handen is ontstaan. Zij was zeer getalenteerd en absoluut niet gek. Dat onderschrijven de medische dossiers ook. Maar die vermeende gekte is haar vooral door broer Paul toegeschreven.

8 december 2014: le temps remettra tout en place, Camille Claudel wordt in ere hersteld. Mijn boek verschijnt die dag in Singer Laren, op haar 150e geboortedag.
Ik ben te allen tijde bereid om een interview te geven, voor de Volkskrant of andere media, waarmee deze zeer getalenteerde kunstenares en de mensen om haar heen in het juiste perspectief worden geplaatst.

© Karin Haanappel, 13 april 2014